Het begint met afwijzing! Die boze bui, die grote mond, dat uitdagen, dat gek doen.
Weet je waar het vaak mee begint?
Met afwijzing.
Voor een temperamentvol kind komt afwijzing veel harder binnen dan je denkt. Wat voor jou een kleine opmerking is, voelt voor je kind soms als de grond die wegzakt onder zijn voeten.
En als ouder gooi je daar ongemerkt heel veel van die druppels in. Niet omdat je het verkeerd bedoelt. Maar omdat je gewoon niet weet hoe hard het binnenkomt.
Elke correctie. Elke schrikreactie. Elke zucht op het verkeerde moment.
Voor je kind is dat: jij bent het probleem.
Dat gevoel moet ergens heen. En dat zie je terug in het gedrag. Je kind ontploft en roept dat je de stomste ouder van de wereld bent. Of hij daagt je brutaal uit en doet het gewoon nog een keer. Of hij hangt de clown uit — en lacht je nog uit ook.
Of het lijkt alsof het van hem af glijdt. Tot hij een halfuur later in huilen uitbarst om iets totaal anders.
Herken je dit? Dan is dit wat helpt.
Stel jezelf vóórdat je iets zegt even deze vraag: is het echt nodig om dit nu te zeggen?
Soms ja. Maar soms ook niet. En elke onnodige opmerking die je weglaat, is een druppel minder in het emmertje van je kind.
En als je dan toch iets wilt zeggen; let dan op hoe je het zegt. Want dezelfde boodschap kan heel anders binnenkomen.
Lees hier het bericht ‘Die boze bui, die grote mond, dat uitdagen’
Bron: linkedin.com
Auteur: Eva Bronsveld
Datum: 30 maart 2026
